Get Adobe Flash player
ThuisM.K.V.'29Nieuws ► Amin roemt de betrokkenheid

Amin roemt de betrokkenheid

Na het opheffen van het zondagsvoetbal bij Rood Geel zijn veel van de spelers naar verschillende andere clubs vertrokken.

Zo ook Amin Ait Bihi die bij voetbalvereniging MKV’29 zijn nieuwe plek in het eerste elftal heeft gevonden. Een gesprek met deze voetballer en trainer over voetbal, betrokkenheid, professionaliteit en een bijzondere opleiding.

door Rijmar de Bruin

Het is laat op de woensdagmiddag als we Amin opzoeken bij zijn nieuwe club. We zien hem op het kunstgras zijn pupillenteam trainen en de jongens en meisje zijn zichtbaar blij met hun nieuwe trainer. Als hij iets uitlegt hangen ze aan zijn lippen en de omgang met elkaar is zeer amicaal.

Als de training is afgelopen duurt het nog even voordat hij ter plekke is voor het interview. Sommige spelers van zijn E2 lopen met hem mee van het veld naar de materialenbox en nemen daar pas afscheid. ‘Tot zaterdag Amin’ klinkt een paar keer, op naar de eerste competitiewedstrijd van dit seizoen.

Als we eenmaal in de commissiekamer plaats hebben genomen verteld Amin dat hij 23 jaar geleden in Marokko is geboren. Ook daar voetbalde hij, al was dat niet georganiseerd. Met zijn vrienden zocht hij dan een pleintje met allemaal huizen er omheen waarbij de deuren van die huizen als goals dienden. Het knallen tegen de deuren werd door de bewoners niet op prijs gesteld, maar was voor de jongens de manier om het spelletje voetbal goed te kunnen evenaren.

Betere toekomst

Op negenjarige leeftijd kwam Amin naar Nederland. Hij kan zich dit nog goed herinneren, want bij aankomst was Nederland erg wit. Het liep namelijk tegen de kerst en overal lag sneeuw en dat had Amin nog nooit gezien laat staan gevoeld. Op Schiphol werd in de sneeuw gespeeld, samen met zijn zusje. Daarna reisde men door naar Leeuwarden waar al een tante van de familie woonde.

De moeder van Amin wilde naar Nederland om haar kinderen een betere toekomst te kunnen bieden en Amin staat volledig achter dit besluit. Binnen twee jaar had Amin Nederlands geleerd en hij heeft geen enkele moeite gehad om zich de taal eigen te maken, mede dankzij juf Anneke. Op school ging het goed en ook daar geen aanpassingsproblemen.

Op 13-jarige leeftijd meldde Amin zich aan bij Rood Geel, want hij wilde meer uit het voetballen halen. Vanuit Camminghaburen fietste hij naar deze club en voetbalde daar ongeveer tien jaar tot en met het eerste elftal van de zondagafdeling. Hij heeft daar altijd met veel plezier gespeeld en trainde ondertussen ook pupillen. Dit alles tot die ene dag dat het bestuur hun reeds genomen besluit meldde dat de zondagsafdeling zou worden opgeheven en de teams uit de competitie terug zouden worden getrokken. Amin en het team waren zowel verbaasd als kwaad en wilden in ieder geval het seizoen afmaken, wat uiteindelijk ook is gebeurd.

Daarna ging iedereen ‘zijns weegs’ en de maten gingen naar verschillende clubs. De ploeggenoten hebben nog steeds contact met elkaar, ook al zien ze elkaar minder dan voorheen. Was het eerst de bedoeling van Amin om op zaterdag te gaan voetballen, toch lonkte MKV’29 en met vijf anderen koos hij uiteindelijk voor de overstap. Bij het eerste gesprek viel hem de betrokkenheid van de clubleden op en dat beviel hem. Na een maand blijkt zelfs dat deze betrokkenheid nog groter is dan dat hij aanvankelijk dacht en ook het familiaire karakter van de club bevalt hem.

Hij memoreert dat bij de eerste wedstrijd in de beker van het eerste elftal in de kantine wildvreemde mensen op hem af kwamen en zijn naam noemden en een praatje met hem maakten. Alsof hij al jarenlang lid was en hij vindt het prachtig dat je zo snel wordt opgenomen in een club. Ook is er bij die wedstrijden van het eerste meer publiek dan hij gewend is en staan zelfs zijn pupillen langs de kant hem aan te moedigen.

Professionaliteit

Als hij een overeenkomst tussen de twee clubs moet aangegeven dan is het vooral de aandacht voor de jeugd. Bij de verschillen moet hij goed nadenken en noemt dan toch de betrokkenheid, het plezier en de professionaliteit die hij hier ervaart. Als voorbeeld van dit laatste noemt hij dat alle spelers van het eerste elftal hier in hetzelfde tenue trainen. Dat het trainen van jeugd overigens niet altijd makkelijk is ondersteund hij, maar hij heeft door de jaren wel geleerd hoe hier mee om te gaan. Bij Rood Geel trainde hij de D’s die nog mondiger kunnen zijn dan de E’s.

Zijn indruk van het eerste elftal van MKV’29 waar hij deel van uit maakt als spits is goed. De afgelopen wedstrijden hebben laten zien dat er veel voetbal in het team zit, maar dat ze nog wel op elkaar ingespeeld moeten raken. Dick, de trainer, heeft nog het een en ander te ‘kneden’. Amin vindt dat dit team zeker kansen heeft ook al is de samenstelling nieuw. Hij wil strijden voor rechtstreekse promotie, hij wil kampioen worden en dat zit er volgens hem wel in dit seizoen. Er is aanvallend voetbal en de verdediging moet nog versterkt worden met de nu geblesseerde Dennis van Dijk. De sfeer in het team is erg goed en dit zal zeker bijdragen aan het halen van een goed resultaat. Ook de oudgedienden in het team beamen dit.

Amin is geen planner, hij denkt niet uitgebreid na over de toekomst. Zijn motto is dat als iets voor hem bestemd is dan komt het vanzelf wel op zijn pad. Hij kan niet zeggen wat hij over vijf jaar doet of waar hij dan staat inzake voetbal. Hij doet dingen waar hij zich goed bij voelt en dan komen de goede dingen ook vanzelf op je af. En dat dit werkt is al meerdere malen bewezen in zijn leven.

Opleiding

Naast voetbal tennist hij af en toe ook met vrienden. Na zijn behaalde diploma voor beveiliging is hij naar de toneelopleiding gegaan. Als Amin de verwondering op het gezicht van de interviewer ziet lacht hij en zegt: “Dat had je niet gedacht hè?” Op deze vrij nieuwe opleiding, ‘D’Drive’ genaamd, zit hij al in het derde jaar en de opleiding duurt vier jaar.

Het is een school voor muziek, dans en acteren, een soort ‘Fame’ dus voor diegenen die deze serie van vroeger nog kennen. Als hij zijn diploma heeft is hij ‘artiest drama’ en zou hij voor een theatergezelschap kunnen gaan werken of toneelles kunnen gaan geven aan kinderen.

Hij heeft zelfs al een rolletje gehad in een uitzending van BNN, genaamd ‘Fu** the Parents’. Deze televisiedocumentaire ging over de vooroordelen die (vooral autochtone) ouders van meisjes hebben over Marokkaanse jongens. Amin speelde een van die Marokkaanse jongens en de uitzending is nog steeds te zien via ‘Uitzending gemist’ op internet. Hij speelt deze rol overigens met een perfect accent, terwijl dat in ons inteview helemaal niet aanwezig is. Met deze bijzondere openbaring sluiten we het interview af en we wensen hem succes in het voetbal en met zijn opleiding.

Zoeken
Enquete
Een nieuw Cambuurstadion, wat doe je?